No hurry in Africa (Pole Pole)

14/10/11

Conferentieverslag Karlijn Marcihldon IGF 2011 Kenya, Nairobi

Verslag van Karlijn Marchildon- MA student reeds afgestudeerd in Nieuwe Media en Communicatie

“Ik had geen idee wat ik kon verwachten toen ik op zondag 25 September op Schiphol in de Boeing 747 van KLM richting Nairobi stapte. Gordels vast: de reis ging beginnen! In dit verslag kijk ik terug op de onvergetelijke week die hierop volgde. In deze zeven dagen heb ik het Internet Governance Forum bezocht als onderdeel van de Nederlandse Delegatie die bestond uit vertegenwoordigers van het Nederlandse bedrijfsleven, overheid, en civil society. Het was een week vol inspiratie, informatie, lekker eten en wilde dieren!

Drie maanden eerder, op 9 Juni, had ik meegedaan aan de Student IGF avond georganisseerd door ECP-EPN in de Koninklijke Schouwburg in Den Haag. Tijdens die avond had ik de prijs in de wacht gesleept voor beste debater. De winst? Een ticket naar het IGF in Nairobi! Dit betekende dat ik als vertegenwoordiger van jong Nederland mee mocht met de Nederlandse delegatie naar het IGF in Kenia.

Eenmaal aangekomen op Kenyatta International in Nairobi ontmoette ik bij de bagage banden de mensen met wie ik grotendeels zou optrekken op het IGF. Rozig van de lange vlucht maakten we kennis met elkaar en, toegegeven nog een beetje zenuwachtig van al deze nieuwe mensen om me heen, stapten we in onze transfer-bus die ons gezelschap naar het schitterende Fairmont de Norfolk hotel bracht in het centrum van Nairobi. De volgende dag stond een safari naar Lake Naivasha en Crescent Island (bekend van de opnames van Out of Africa) op de planning. Deze excursie zou tekenend zijn voor de rest van de week in meerdere opzichten. Vroeg in de ochtend, muurvast in de chronische ochtendspits werd mij al snel duidelijk: ‘Ik ben een ontzettende geluksvogel dat ik hier met een buitengewoon gezellige groep mensen ben waarvan ik veel kan opsteken. Ik ben tenslotte op de vooravond van het IGF; een conferentie die al langere tijd zeer hoog op mijn verlanglijstje stond om te mogen bezoeken.’

De safari was uiteraard fantastisch. Deze hebben we afgesloten met een vorstelijk diner bij restaurant Carnivore, waar –het laat zich al raden– men allerlei exotisch vlees voorgeschoteld krijgt.

Op dinsdag was onze eerste conferentiedag. Deze dag, en de daaropvolgende dagen heb ik verschillende workshop sessies bijgewoond over uiteenlopende onderwerpen die raken aan Internet Governance. Met name workshops die onderwerpen zoals privacy en security bespraken, kenmerkten zich door levendige debatten. Dit bewijst weer dat we nog lang niet uitgesproken, en belangrijker nog, uitgehandeld zijn als het gaat over aangepaste wetten, handhaving en preventie van privacy schendingen en cybercriminaliteit. 

Wat deze week misschien wel de meeste indruk op mij maakte was het werkbezoek aan de iHub, een ruimte waar techies en internet entrepreneurs, hackers en investeerders samenkomen.  iHub is opgericht als innovatie-hub voor de technische gemeenschap waar mogelijkheden gecreëerd worden voor jonge ondernemers, ontwikkelaars en programmeurs door hen samen te laten komen en een ongedwongen werkplek aan te bieden onder één dak. Bij iHub kunnen zij hun ideeën en ambities verder ontwikkelen en zelfs in aanraking komen met eventuele investeerders en Venture Capitalists.

Als je binnenkomt in de iHub ruimte zie je direct een grote lange tafel met veel stoelen waar jonge techneuten aan het verre eind met een groot kop koffie in de hand van alles aan het bespreken zijn. Het contrast met de grote officieel aanvoelende conferentie was op slag te voelen.  Achter de lange tafel wordt het overgrote deel van de ruimte, die wordt omlijst door een halfronde muur van grote hoge ramen, ingenomen door loungebanken en zitzakken waar jonge mannen, en zelfs een enkele vrouw, druk op hun laptops rammen. Verder staat er een tafelvoetbal tafel en een lange kast vol met boeken over programmeren. In de hoek is prominent aanwezig een koffiebar waar verreweg de lekkerste koffie van de stad geschonken wordt. Er heerst een open en spontane sfeer. En wat een productiviteit!  Deze jonge mensen hebben bij elkaar, met hulp van alles wat iHub hen te bieden heeft, een grote lijst aan fantastische start-ups en applicaties op hun naam staan (neem een kijkje op http://www.ihub.co.ke/blog/en laat je verwonderen).

Tijdens het drinken van een slok van mijn latté drong tot mij door hoe log het IGF wel niet is vergeleken met deze frisse hub. Op het IGF zijn steeds dezelfde vertegenwoordigers uit de politiek, beleidsvorming, bedrijfsleven en civil society die elk jaar terugkeren met de missie om hun eigen standpunten te verdedigen. Afgezien van een actief debat hier en daar (die steevast pas na afloop van een sessie echt pit krijgt) wordt weinig open dialoog gevoerd. Er wordt veel balletje-balletje gespeeld tussen oude bekenden die heen-en-weer het woord krijgen om vervolgens de standpunten van de panel te bevestigen in plaats van ze kritisch te bespreken. In alle workshops die ik gevolgd heb, heb ik slechts een enkele keer ervaren dat iemand uit het publiek het woord kreeg en daadwerkelijk kritische vragen opperde over hetgeen in die workshop besproken werd.   

Het vervelendste hiervan is dat ik sterk de indruk heb gekregen dat deze beste mensen juist diegenen opzoeken die hun mening en visie in plaats van het debat aan te gaan met elkaar over welk type beleid, wat voor soort wetten, hoe awareness en capacity building het beste aan te pakken in verschillende gevallen. Dan, is mijn mening, waren we pas echt opgeschoten. In plaats daarvan zag ik echte ouderwetse Echo Chambers in stand gehouden worden. Ofwel, “Pole Pole” zoals de Kenianen zeggen: Lekker rustig aan.   

Daarom raakte ik zo geïnspireerd door de mensen bij iHub. Wat ik daar zag, was een groep jonge energieke en ambitieuze individuen. Ik ontmoette daar jongeren van mijn leeftijd met zo’n vurige ambitie om met hun specifieke skills iets op te zetten. Wat een wilskracht, wat een power. Dat voelde je gewoon. We kregen een reeks presentaties te zien van websites en start-ups die zij in de afgelopen jaren ontwikkeld hebben (die overigens allemaal het google’en waard zijn) zoals Ushahidi, BantuWatch en iKibera. Bovendien, een korte orientatie op de iHub website (www.ihub.co.ke) leert dat er nog talloze van zulke innovatieve applicaties door het diverse iHub zijn gemaakt. Ik weet niet of het de blik in hun ogen of de ongekend lekkere koffie was, maar op weg naar beneden in de lift na het verlaten van de iHub had ik zo’n intense vlaag van inspiratie opgedaan van deze groep mensen dat het een blijvende indruk heeft achter gelaten bij mij. Ik heb in dat uurtje dat het bezoek misschien duurde, gezien en vooral geleerd dat hoe jong je ook bent, hoe weinig ervaring je in het begin misschien ook hebt, als je iets echt wilt, dan moet je in je eigen unieke capaciteiten geloven en ervoor durven te gaan!

Met deze power en inspiratie stapte ik de volgende dag weer braaf een werkgroepzaal in ergens op de tweede verdieping van het UN Complex in Nairobi. Natuurlijk verliep deze workshop weer net zo stroperig  als alle anderen. Veel officiële taal, lange statements voorgelezen vanaf verfrommelde uitgeprinte blaadjes, en vooraf afgesproken beurten om te spreken aan leden uit het publiek. Toch was er een verschil. Op deze laatste dag kon ik het met andere ogen waarderen. Dit eindeloze vergader, dat jaar in jaar uit wordt gedaan is een noodzakelijk kwaad. Want, de magie en de inspiratie die plaatsvindt in de ‘hearts and minds’ van deelnemers van het IGF zit ‘m hoogstwaarschijnlijk bij niemand in de speeches en vragen die gesteld worden in de workshops en plenaire zittingen; die zitten juist in de events eromheen. De inspiratie, de vallende kwartjes die worden opgedaam uit de gesprekken die we hebben met elkaar bij de koffie, in de rij voor het buffet voor de lunch en tijdens de werkbezoeken aan locale initiativen zoals de iHub. En uit de kracht die daaruit gehaald wordt, kunnen we weer een jaar op teren. Dan kunnen we vooruit. Dat inspireert beleidsmakers om inzichten te krijgen en nieuwe dingen uit te proberen zoals innovatieve onderwijsprogramma’s en capacity building bij politie en justitie om verbeterde wetgeving omtrent cybercrime te complimenteren.

De taxichauffeur op weg terug naar Kenyatta International Airport bracht het mooi onder woorden, midden in de zondagsfile. Hij zei: ” No hurry in Africa”. En zo is het. Alles op z’n tijd. Langzaamaan, stapje voor stapje komen we er wel, bij die eerlijke, open en veilige internet bereikbaar voor iedereen.”